មានសេចក្តីតំណាលថា នៅនគរធារាធិបតី (សព្វថ្ងៃជាតំបន់ទន្លេសាប) មានអ្នកស្រែពីរនាក់ប្តីប្រពន្ធ ធ្វើស្រែស្រូវវារ ចិញ្ចឹមជីវិត ព្រោះគាត់រស់នៅតំបន់ទឹកលិច មិនអាចដាំដំណាំស្រូវល្អ ដូចគេដទៃទៀតបាន ។ ស្រូវវារ ជាស្រូវដែលផ្តល់អង្ករបាយរឹង មានពណ៌ក្រហម ទ្រង់ផ្កាឈូកបន្តិច ពេលបុកសម្រិតរួចហើយ ។ ដោយសារអង្ករនោះ រឹងពេកដាំបាយឆី មិនសូវឆ្ងាញ់ អ្នកស្រែក៏បែកគំនិតធ្វើជានំ ឲ្យមានជាតិទន់បន្តិច ដើម្បីបរិភោគស្រួលទំពារ ណាមួយនៅតំបន់ដែលគាត់រស់នៅសំបូរត្រីផង ទើបនាំគ្នាប្តីប្រពន្ធបង់ត្រី មកធ្វើជាប្រហុក ធ្វើត្រីឆ្អើរ រក្សាទុកបានយូរ សម្រាប់ឆីជាអាហារ ។ ម៉្យាងអង្ករស្រូវវារ ជាអង្ករដែលអ្នកស្រែ អាចយកមកធ្វើជានំបញ្ចុកបានល្អហើយបានច្រើនចំនួនជាងអង្ករស្រូវស្រែធម្មតាទៀតផង ។
ថ្ងៃមួយ នារដូវប្រាំង ទំនេរពីការងារនៅស្រែ អ្នកស្រែជាប្រពន្ធ បានបុកអង្ករស្រូវវារ ស្រិតបាន មួយត្បាល់ ក៏បែកគំនិតយកអង្ករស្រូវវារ ធ្វើជានំសរសៃស ចាប់ជាចង្វាយ រួចហើយ ក៏ស្រូបនឹងទឹកសម្លប្រហើរ ត្រីឆ្អើរដាក់ប្រហុកខ្ទិះដូង ថែមរបោយបន្លែ ដែលគាត់បេះបាន នៅវាលស្រែ ឬក្នុងចម្ការក្រោយផ្ទះ ។ លុះអ្នកស្រែ ជាប្តីពិសាហើយ កើតជំងឺរាគរូស ព្រោះនំបញ្ចុកនោះ ធ្វើអំពីអង្ករត្រាំទឹកយូរ ពេលលាងនំ ក៏លាងនឹងទឹកស្រះ អាចជាប់ផ្តិតដោយមេរោគ ផ្សេងៗ ដែលរស់នៅក្នុងទឹកស្រះនោះ ។ មួយវិញទៀត ដោយសារបន្លែស្រស់ៗ ខ្លះ បេះពីព្រៃមក មានជីវជាតិជូរ ឬត្រជាក់ ដូចជាល្ហុងខ្ចី ត្រួយត្រកួនស្រស់ ត្រួយកន្ធំធេត ផ្កាកំប៉ោក ផ្កាស្នោជាដើម ទើបអ្នកស្រែ ជាប្រពន្ធ ក៏បែកប្រាជ្ញា បន្ថែមត្រយូងចេកជាជំនួយរបោយនំ លុះពិសាហើយ ក៏លែងរាគរូស ដូចមុនទៀត ។ អ្នកស្រែទាំងពីរ ក៏បានប្រតិស្ឋនាមឲ្យនំនោះថា នំសរសៃស្រូវវារ ។ នៅពេលដែលអ្នកស្រែយើងធ្វើនំសរសៃស្រូវវារនេះម្តងៗ គាត់តែងយកម្រាមដៃ ជាចង្កឹះស្រវាចាប់នំ បញ្ចុកមាត់បរិភោគ ជាទម្លាប់ធម្មតា តាមជីវភាពរស់នៅបែបអ្នកស្រែក្រីក្រ រួចហើយគាត់ចាប់នំបញ្ចុក ដួសសម្លយកផ្ញើញាតិសន្តានក្នុងភូមិ ឲ្យពិសាឆ្ងាញ់មាត់គ្រប់ៗ គ្នា មិនសូវលោះពេលឡើយ ។ លុះភ្លក្សស្នាដៃរបស់គាត់ហើយ ឃើញថា ឆ្ងាញ់ អ្នកស្រុកភូមិជិតខាង ក៏បានមកសុំរៀនក្បួនធ្វើនំ និងក្បួនធ្វើទឹកសម្លស្រូបពីគាត់ ដើម្បីយកទៅផ្សំច្នៃធ្វើទឹកសម្ល កំដរនំឆីតាមផ្ទះ តាមភូមិ តាមចំណូលចិត្ត រៀងៗ ខ្លួន ជាបន្តៗ រៀងមក ។
លុះចាស់ជរាបន្តិចទៅ អ្នកស្រែទាំងពីរនាក់ប្តីប្រពន្ធមិនអាចប្រកបរបរធ្វើស្រែបាន ព្រោះគ្មាន កូនចៅជួយបន្តការងារក្នុងស្រែជំនួសគាត់ អ្នកស្រែទាំងពីរ ក៏ដូរមុខរបរ មករែកនំបញ្ចុក លក់តាមភូមិតិចតួច ដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិត រៀងរាល់ថ្ងៃ តាមដំណើរជីវិតសុចរិតរបស់គាត់ទៅ ។ នៅថ្ងៃមួយ មានរាជកុមារវ័យប្រមាណ ៧ វស្សា នាំពលសេនា ជិះសេះដើរលេង នៅតាមស្រុកភូមិ បានប្រទះឃើញអ្នកស្រុក ចោមរោមអ្នកស្រែ លក់នំសរសៃស្រូវវារ ហើយអួតថា ឆ្ងាញ់មាត់គ្រប់គ្នា ក៏ចង់សាកមើលនឹងគេដែរ ។ តែដោយតំបន់នោះ មានភាពក្រីក្រ គេឆីនំសរសៃស្រូវវារនឹងម្រាមដៃគ្រប់ៗ គ្នា ម្ល៉ោះហើយ រាជកុមារក៏ប្រែចិត្តរារែក មិនហ៊ានសាកល្បង ព្រោះខ្លាចប្រឡាក់ព្រះហស្ត ធំក្លិនមិនល្អ ។ រីឯអ្នកស្រែទាំងពីរ កាលបើបានដឹងថា រាជកុមារចង់សោយនំរបស់ខ្លួន ក៏ទូលសុំឲ្យស្នំឯក ដែលជាមេដោះរបស់រាជកុមារ យកដៃចាប់នំសរសៃស្រូវវារ បញ្ចុករាជកុមារយើង ។ ដោយការចង់ដឹងនូវរសជាតិ សម្លដ៏សែនឈ្ងុយឈ្ងប់ ប្លែកធម្មតា រាជកុមារក៏យល់ព្រមឲ្យស្នំឯកបញ្ចុក ។ ពេលនោះ រាជកុមារយើងក៏កើតមានសេចក្តីសោមនស្សនឹងរសជាតិនំសរសៃស្រូវវារដ៏ឆ្ងាញ់មួយចាននោះក្រៃលែង ព្រមទាំងប្រទានរង្វាន់មួយចំនួនដល់អ្នកស្រែ ដែលបានធ្វើនំឆ្ងាញ់ ។
នៅពេលរាជកុមារ យាងត្រឡប់ទៅរាជវាំងវិញ ក៏តែងទទូចឲ្យព្រះមាតាតាមរកទិញ "នំដែលស្នំបញ្ចុក" នោះ ពីអ្នកស្រែយកមកសោយនៅក្នុងរាជវាំង ។ ដោយសារខ្ជិលដេញស្នំឲ្យរត់ទៅ ទិញនំ ពីអ្នកស្រែរៀងរាល់ព្រឹកឲ្យរាជបុត្រជាទីស្រឡាញ់ ព្រះរាជមាតាក៏បញ្ជាឲ្យសេនាទៅ កោះហៅអ្នកស្រែទាំងពីរនាក់ប្តីប្រពន្ធ មកធ្វើនំសរសៃស្រូវវារ ប្រចាំការសម្រាប់រាជកុមារ សោយនៅក្នុងរាជវាំងរៀងរហូតជាអចិន្ត្រៃយ៍តែម្តង ។ ចំណេរតមក ឈ្មោះ"នំសរសៃស្រូវវារ" ក៏លែងមាននរណាហៅតទៅទៀតដែរ ។ គេទម្លាប់នាំគ្នា ហៅថា "នំដែលស្នំបញ្ចុក" ជាជំនួសវិញ យ៉ាងប្រជាប្រិយ ។ លុះយូរវេលាចេរកាល ក្រោយមកទៀត ក៏ត្រូវគេហៅកាត់ៗ ខ្លីៗ ថា "នំបញ្ចុកៗ" បន្តរៀងរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ ។
អ្នកស្រីកែវច័ន្ទបូរណ៍






